Kleur minderen

Van binnen zijn we allemaal rood.

 

In mijn tijd in Africa vertelde ik de kinderen die zo opkeken tegen witte mensen zoals ik het volgende verhaal.

Toen God de mensen maakte en ze in Afrika vanwege de warmte en de groenheid wilde neerzetten bedacht hij dat hij ze moest beschermen tegen de zon, door ze een dikke donkrebruine bijna zwarte kleur te geven. Dus hij begon vrolijk de mensen te schilderen met pure chocolade, voor hij ze op de aarde zette. Maar de Oude Schilder , wou steeds meer kinderen. Dus God, zoals de mensen de Oer-Schilder noemden, bleef maar schilderen, maar zijn chocola dreigde op te raken, De Oer-Schilder, tevens de Herder van alle Dieren die melk geven, bedacht een list.

Als ik nou een beetje melk toevoeg aan de chocola, dan kan ik verder doorgaan met kleuren van de mensen.  Maar de verf werd steeds minder en dus voegde de Oer Schilder steeds meer melk toe Zo werden er de chocalade puur mensen steeds meermelk chocalade mensen. Minder bruinzwarte, meer donker bruine, minder bruine, meer licht bruine. meer gele en  meer lminder gele geel, meer licht geel gele kinderen en de eerste bijna niet gekleurde kinderen. Toen bijna al de pure chocolade op was, de kleur geen melk chocolade bruin, zelfs niet meer lichtgeel was,  bedacht de Oer Schilder zijn laatste list  Ik zeg tegen de laatste kinderen dat zij van witte chocola gemaakt zijn, zodat iedereen tevreden zal zijn.

Maar die mensen gingen zichzelf blanken noemen. niet bruin niet geel niet rood maar blank

Zo zijn wij blanken ontstaan, we stonden als laatste in de rij, maar vonden dat we wel erg bijzonder waren. In de zon worden we eerst rood en met een beetje geluk een beetje bruin.

Maar blankwit werd het ideaal van de rijken die niet op het land hoefden te werken en stuurden matrozen de wereld in om andere continenten te öntdekken. Daar kwamen ze anders gekleurde volken te ontdekken.

Toen ze per ongeluk in  Amerika aankwamen, noemden ze de mensen die ze daar tegenkwamen, roodhuiden, hoewel ze eerder brijn geel/geel bruin/bruin blank zijn.

Maar dat is geschiedenis, daar staat de Oer-Schilder buiten.

De zwart bruin gele en enkele door het zonlicht verbrande kinderen met sproeten, keken me met grote verwonderde maar hoopvolle ogen aan vanwege dit gekke verhaal